Nakakalungkot isipin ang nangyari, parang sinasaksak ng punyal ang naghihingalo kong ina, paulit-ulit na ginagawa ng mga anak nyang minsan nyang kinandili sa kanyang kandungan. Mismong mga anak nya ang hindi naging maayos ang pagturing, mismong anak nya ang nagbibigay ng sakit sa kanya, mismong mga anak nya ang sumusugat sa kanya, mismong mga anak nya ang kinakahiya sya at ninanais na magsuot ng maskara upang iwaglit ang kahihihiyang hindi naman ginawa ng aming ina.

Kapag tagumpay ng ina namin, nag-uumpisang umeksena ang mga anak nyang panibugho. Kapag nadumihan ang pangalan namin, nag-uunahang tumanggi sa lahing nananalaytay sa kanilang mga dugo. Silang mga anak na tarantado, ang dapat mahiya sa ina ko, silang mga inalagaan sampu ng sila’y isinilang, sila pa ang nagmamalaki na akala mo’y meron silang nagawa, e wala naman. Silang kung makatanggi sa pinagmulan, parang inililigaw lang ang pusang gala, silang ikinahihiya ang aming ina, silang ikinahihiya ang maging sila. Isipin mo, karapat-dapat ka bang ipagmalaki, sa mga nagawa mong hindi ko mahanap kahit sa kawalan? o isa ka rin sa mga dapat ikondenang anak na mapagmalaki at mapang-abuso?

Kung kelan dapat magkaisa ang bawat anak nya, saka sya iniiwan ng mag-isa. Simple lang ang hiling ng mahal kong ina, simpleng hiling na hindi naririnig ng mga nagbibingi-bingihang madla, na hindi pinapansin ng mga walang pakealam, na hindi makita ng mga makasariling ewan.

Kilos na juan dela cruz, kung hindi ka magbabago ngayon, kelan pa? Kilos na, ngayon na, habang may natitira pang pag-asa at pagmamahal sa puso ng ating ina, habang nakakakita pa ng lunas, ang inang bayan na si Pilipinas.

“Sure ka na ba talaga? Hindi ka sasama? Sayang naman e…”

“Fine Lia, alam ko naman na hindi mo ako titigilan hangga’t hindi mo ako napapasama dyan.

Ok po, sasama na po ako, pero mabilis lang tayo dun ha.”

“Buti alam mo na hindi kita titigilan noh! Lahat ng sobra masama, kahit sobrang work, hindi na maganda yun ha… kelangan din makipagsocialize”

“Tayong dalawa lang ba ang pupunta dun?”

“No, kasama natin si Bench…”

“Mikee?”

“Busy yun… femme’s night out ‘to… kaya ok lang na tayo-tayo na muna.”

“Ok…”

Pumayag na lang si Amy, dahil alam nyang hindi sya titigilan ni Lia, pero ang totoo, ayaw nya pumunta. Handa na nyang kalimutan ang misteryosong tao na nabubulabog sa mundo nya, sa puso nya.

III.

Sabado na. Lahat ay naeexcite sa night out, sa weekend na walang ibang iisipin kundi magpahinga, panandaliang pagtakas sa trabaho. Pero si Amy, nagdadalawang isip pa rin. Nasa labas lang sya ng bar. Nag-aalangan pumasok. Nagtext na si Lia na nasa loob na sila ni Bench, at pumasok na lang at hanapin sila pag nakarating na sya. Pero hindi pa rin alam ni Amy kung itutuloy pa nya na pumasok sa bar o babalik na lang sa bahay nila. “Nakabihis na ako, ano pa ba naman ang pinoproblema ko? Bakit ba ayaw ko pumasok? Ilang hakbang na lang… Amihan naman, igalaw mo naman yung paa mo! Pumasok ka na!”, utos ni Amy sa sarili.

Gumalaw na sya, mabigat ang katawang pumasok sa pinto ng bar. Habang papasok, nakatitig lang sa isang taong kumakanta sa entablado. Kumabog ang dibdib ni Amy, natigilan sa kanyang nakita, napagtanto nya kung sino, ang misteryosong tao. Ilang minuto lang syang nakatitig, hindi maalis sa pwesto, hindi maalis ang mata na nakatingin sa iisang tao lang.
“Matunaw si Em.”, nagulat pa si Amy ng may nagsalita sa tabi nya, nakangiti. “I’m sorry?”, naalala ni Amy ang sinabi ni Cidra, imposibleng narito ang kaibigan nya, para lang sa mga kauri nyang lesbyana ang event na yun at alam din nya na kapag ganitong sabado, may gimik din si Cidra, para naman sa katulad nya, nilingon nya ang nagsalita. “Sabi ko matunaw si Em, ganda ng boses no. By the way, I’m Addie.”, sabay abot ng kamay ni Addie kay Amy at tinanggap naman ito ni Amy at nakipagkilala dito. “Single pa yan si Em.”, ini-reveal ni Addie kay Amy. “I see. Hmmm, Addie, As much as I wanted to stay, I really have to go, naghihintay yung mga friends ko e.”, pagdadahilan ni Amy para iwasan ang usapan. “Sure, no prob, enjoy the party Amy. See you around!”

“Em.”, napangiti si Amy habang binabanggit ang pangalan ni Em, bahagyang natuwa din dahil single pa ‘to. “Amihan naman, wag ka na mag-ilusyon. Tama na yung nalaman mo ang pangalan. Bukas makakalimutan mo rin sya.”, pagkukumbinsing sinabi ni Amy sa isip nya habang nakikipagtawanan, kwentuhan at nag-eenjoy kasama ng mga kaibigang si Bench at Si Lia.

IV.

Nag-umpisa na ang araw ni Amy, volunteer na naman sya sa isang project ng kanyang Lesbian Organization. May feeding program sila para sa mga street children sa may Baywalk sa Manila, at habang nagpe-prepara sila ng mga kasamahan nya, kinuha ang atensyon nila ng kanilang leader.

“Everyone, all eyes and ears here first! Meron tayong newest member, siguro nakikita nyo na ‘tong tao na ‘to sa mga gigs nya. Em, over here, pasok ka.”

Napakaway lang si Em, habang natutuwa at nagpapalakpakan ang mga old members. Nagmamadaling umalis si Amy, kinabahan ito at bumalik na lang sa kanyang ginagawa.

“Hindi totoo ‘to, ilusyon ka lang. Nang-aasar naman talaga ang mundo, haist naman! Andami-daming organization, dito ka pa sumali. Bakit ba ayaw mo ako tantanan?”, bulong ni Amy sa kanyang sarili. Hindi nya napansin na papalapit na si Em sa pwesto nya para tumulong dito.

“Need help?”, alok ni Em.

“No thanks, kaya ko naman matapos. Anyway, thank you for the offer.”, hindi makatingin si Amy kay Em.

“Suplada ka ba talaga? O masyado lang akong pangit kaya ayaw mo ako tingnan?”

Napangiti na lang si Amy sa biro ni Em at tumingin dito. “Nahihiya lang ako, ang pamosong si Em De leon, nahinahangaan ng marami, kaharap ko para tulungan ako…”

“I see, I think you knew me already, so can I get your name, para fair naman?”

“Maria Amihan de Rosas, but I prefer to be called Amy”

Napangiti si Em. “I know, kakaiba talaga pangalan ko, pero ako lang ang meron nyan sa buong mundo”

“Wala naman akong sinabi. At least, ngumingiti ka na.”, nagtawanan na lang ang dalawa habang tinatapos ang mga food packages para sa street children.

Nagsimula dun ang mabuting pagkakaibigan nila Amy at Em. Si Em lang ang pinapayagan nya na tawagin syang “Maria Amihan”, na imbes na maasar sya, parang musika pa ito sa kanyang tenga. Mula sa magkasamang kumain sa mall, magshopping, magsabihan ng secrets. Naging bestfriends sila. Alam ni Amy na mahal pa rin ni Em ang ex-gf nya, kaya hindi pa ito nagkaka-gf ulet. At in-anticipate na nya ang sakit kapag nakakita na si Em ng bagong mamahalin. Mahal nya si Em, hindi lang basta bestfriend, pero dahil alam nyang hindi na lalagpas dun ang relasyon nila, masaya na rin sya kung ano ang meron sila. Martir, oo, kahit na masaktan, andun pa rin sya sa tabi ni Em. At ang pagtingin nyang yun ay mananatiling sekreto sa kaibigan nya.

V.

“Maria Amihan, favor. Samahan mo naman ako dalawin natin Cass”

Kilala ni Amy kung sino si Cass sa buhay ni Em, ito ang nasirang girlfriend nya na ayon kay Em ay mahal na mahal nya. Walang mairason si Amy para hindi sumama kay Em, mahahalata lang nito na may special syang nararamdaman sa kaibigan kung ipapakita nyang nagseselos sya. Kahit gaano katutol ang sarili nya na sumakay ng kotse ni Em, naupo pa rin ito sa passenger’s seat. Nagkkwento hindi para aliwin si Em, para lang kalimutan na nasasaktan sya, at malapit ng tumulo ang luha nya.

Dumaan sila sa flower shop, bumili ng bouquet ng yellow calla lilly at isang bouquet ng red roses. Paboritong bulaklak daw ni Cass ang Calla Lily, at kay Em ang Red Roses. “Romantiko pa rin talaga ‘tong ugok na ‘to”, bulong na naman ni Amy sa sarili nya.

Bumaba na sila ng kotse, at nakita na rin nya si Cass, ang puntod ni Cass. Dala ni Em ang picnic basket at ang gitara, para silang nagpipicnic sa memorial park.

“Cass, meet Maria Amihan. Maria Amihan, meet Cass.”, pagpapakilala ni Em kay Amy sa ex-girlfriend nito. Nagulat na lang si Amy ng hawakan ni Em ang kanyang kamay. “10 months ago, nilibing dito si Cassandra.”

“Namimiss mo sya?”

“Yep”

“Ok lang yun, namimiss ka din nya for sure”, bahagyang nasaktan ang puso ni Amy.

“Amihan, that’s not my point. When she left, hindi nya sinama yung space nya sa heart ko. Meron syang special space sa puso ko na hindi na maagaw ng kahit na sino. Para sa kanya lang”, nasaktan si Amy sa sinabi ni Em, pero magaling pa rin nya magtago, nagpatuloy sa pagsasalita si Em. “I promised her, dito, sa puntod nya, habang binababa sya at hindi ko na sya ulet makikita, na ang dadalhin ko lang dito ay yung babaeng mahal ko. Ipapakilala ko lang sya sa babaeng mamahalin ko habambuhay, till eternity.”

“Ha?”, napatanga lang si Amy, parang isang drum ng nagyeyelong tubig ang bumuhos sa kanya.

“Mahal kita Maria Amihan. Mahal na mahal kita. Hindi mo pinunan ang pagkawala ni Cass sa buhay ko, pero you changed me. Yes, you moved me. You helped me became whole again. I know, Cass we’ll be happy if I’m happy. Amihan, witness ko si Cass, at lahat ng mga nakalibing dito, yung mga puno, yung langit, yung hangin, at ang bouquet of red roses na ‘to, can you be my girl?”

Hindi na napigilan ni Amy ang luha nya, hindi nya alam ang sasabihin. “No, Em… Im sorry…”, gumigilid na ang luha ni Em dahil sa disappointment, pinahid ni Amy ang luha nito… “No Em, Im sorry, I won’t let you go… I love you too Em!”, parang batang napayakap si Amy kay Em.

“Issa, are you free tonight? Gimik tayo!!”,  pag-aaya ni Natalie sa kanyang housemate slash bestfriend

“Yeah, I think kelangan ko nga mag-unwind, as usual ang busy kong fiance e wala na namang time sa ‘kin”

“Shoot, andaming boys pa naman ngayon. Alright, see you later ha!”

“Ok”

Dumaan ang gabi, pareho na silang nasa bahay ni Issa at ni Natalie, nag-aayos ng sarili para sa kanilang lakad.

“Hindi pa para akong manang sa suot ko, parang masyadong mahaba e.”

“Natalie, ang iksi na ng dress mo noh. Pagtitinginan ka na naman ng mga lalake sa bar”

“E di maglaway sila! I dont care, they can’t have it naman e… Pero, depende pala, kung type ko sila.”, nagtawanan ang magkaibigan.

Ito si Natalie, natural na maharot. Maganda, sopistikada, sexy, may pinag-aralan, articulate at confident. Over-confident. Lahat ng gustuhin nya, kukunin nya, by hook or by crook.

Nakarating na sila ni Issa sa bar, nagsisimula na ang mga mapang-aliw at usong-usong tugtugan. Kakapasok pa lang ng magkaibigan ay nagsasayaw na sila.

“Natalie, right?”, sabay abot ng kamay ng isang lalaki, “I’m Ron”.

“Yep, Nat for short. Ron, this is my housemate, Issa.”, sabay abot din ng kamay ni Issa kay Ron. “Ron, wait lang ha”

“Sure…”

Hinatak ni Natalie si Issa sa ladies room, kinikilig ito. Binubuksan ang bag at may kung anong hinahanap. “Bes, here’s the car keys!”, sabay abot kay Issa.

“Not again!!! Nat naman!”, alam na ni Issa kung ano ang gustong palabasin ni Natalie. Pauuwiin na sya nito para makapagsolo na sila ni Ron.

“Please naman, Bes… Cutie sya e… Please, please, please”

“Well, wala naman na akong magagawa. Akina nga ang susi, uuwi na ako. And hey miss, dont forget ha, pasuotin mo ng condom ung Ron na yan!”

“Right? Love you bes, you take care ha… I’ll be home din a lil later”

“Yeah right, sanay na akong ndi ka umuuwi. Haha! Sige, I’ll see you na lang”

Bumalik si Natalie kay Ron, nakipag-usap, uminom, at ng lumaon, umalis na rin sila para gawin ang kanilang balak.

II.

“Nat, anak?”

“Yes mom? Are you crying?”, naririnig ni Natalie ang nanginginig na boses sa kabilang linya

“Can you go home? Your father wants to talk to you.”

“Mom, you know what’s the reason why I’m keeping myself not to go there. And you knew that its Dad.”

“Nat, this is important. Please go home, anak. For me na lang.”

Mabigat ang katawang pinaandar ni Natalie ang kotse nya, para umuwi ng laguna. Matraffic. At ang bawat segundo ng paglalakbay nya pauwi sa bahay ng magulang nya, naalala nya ang lahat ng pinagdaanan nya sa kamay na ama nya. Sariwa pa sa alaala ni Natalie, ang bawat sampal na ginawa ng tatay nya sa kanya, tuwing inaaway nya ito kapag pinagtatanggol ang kanyang ina. Babaero ang tatay ni Natalie, at hindi lang isa, dalawa, tatlong beses nilang nahuhuling may kalaguyo ang ama nya.

Bawat eksena ng pagtutuos nilang mag-ama ay bumabalik sa kanyang alaala. Ang pinakahuli, kaya sya napilitang umalis sa bahay ng mga magulang nya, ay ng minsang tutukan sya ng baril ng kanyang ama. Black and blue noon si Natalie, nang mahuling nakikipaghalikan sa kanyang boyfriend nung college. Sukdulan pa sa sukdulan ang galit nya sa kanyang ama, na ni minsan, hindi nya naramdamang mahal sya nito, at ang pagmamahal nya dito’y napalitan na ng galit, ng pag-iimbot, ng takot.

“Your father is dying, anak.”

“Mom, umaarte lang yan. Ang masamang damo, matagal mamatay.”

Sinampal sya ng kanyang ina, mababakas pa ang kamay na dumapo sa kanyang pisngi. Pero kung iaanalisa, mas masakit ang nararamdaman ng kanyang ina. Bumulalas ang iyak ng nanay ni Nat.

“Your father have prostate cancer. Ayaw nya ipasabi sa ‘yo. And now he’s dying. Anak, kung anuman ang nagawa ng ama mo, patawarin mo na sya.”

“He should ask for my forgiveness, not you.”

III.

Napilitan na rin pumasok si Natalie sa kwarto ng mga magulang nya. Ilaw lang sa lampshade ang nakabukas. Natutulog ang tatay nya. Ang galit na kalooban ay napalitan ng awa. Nakahiga lang sa kama, payat na ang dating matipunong katawan, namumutla ang mga labi, tipong kahit sarili nitong katawan hindi nya kayang buhatin. Bawat detalye ng katawan ng tatay nya, pilit nyang inaaninag.

Napaupo sya sa upaan katabi ng kama ng tatay nya. Hinawakan nya ang kamay ng kanyang ama.

“Ano ‘to? Luha? Umiiyak ako?”, naglalaro sa isip nya habang nakatitig sa kanyang ama. Tangan nya ang kamay ng ama nya, ng biglang humigpit ang kapit nito.

“Natalie, kanina pa kita hinihintay.”, mababanaag ang panghihina ng katawan sa panginginig ng boses nito. “I’m glad to see you.”, napatango lang si Natalie, walang reaksyon, hindi nagsasalita.

Nakakabinging katahimikan sa silid na yun, tipong kapag may nalaglag na karayom, maririnig mo ang kalansing nito. Inalis ng kanyang ang pagkakakapit nito sa kamay ni Natalie, at pinahid ang tumutulong luha sa mukha ng kanyang anak.

“Don’t cry, my little princess.”, pagkatapos sabihin iyon ng kanyang ama, lumabas na ang pinipigil na hagulhol ni Natalie.

“Dad, I’m sorry… I’m really sorry”

“Shhhhh… I should be the one to apologize. I’m sorry for all the pains I’ve caused you. For all the physical and emotional pains I’ve inflicted to you and your mom. I missed you and I love you, anak”

Matagal na nyang hindi naririnig sa tatay nya ang salitang “anak”. Nawala ang pagiging matigas nya, niyakap na lamang nya ang kanyang ama, parang batang sabik sa pagmamahal ng tatay nya. Wala ng dapat pang sabihin, sa eksenang yun, nagkapatawaran na silang mag-ama.

IV.

“Ang aga-aga umiinom ka? Wala ka pasok today?”, tanong ni Issa kay Natalie.

“My father died, couple of hours ago.”

“O bakit andito ka pa? Umuwi ka kaya?”

“Hindi ko pa kaya Iss, hindi ko kaya!”, humagulhol na naman si Natalie, hindi mapigilang tumulo ang luha sa kanyang mga mata. “Pagod na pagod na ako, ayoko na!”

Lumapit si Issa sa kanyang kaibigan, hinaplos ang ang likod ni Natalie para kahit papano ay kumalma ito. Pag laon ay niyakap nya ang kaibigan. Bumuhos ang iyak ni Natalie, sumigaw, umiyak, humikbi at humagulhol ulit. Hindi binibitawan ni Issa ang pagkakayakap kay Natalie, hindi tumitigil ang paghaplos sa likod ni Natalie.

Maka-ilang sandali’y tumigil sa pag-iyak si Natalie, pero bumabalong pa rin ang mga luha nito sa kanyang pisngi. Tinapat ni Natalie ang mukha nya sa mukha ni Issa, at maka-ilang saglit pa ay hinalikan nya si Issa sa mga labi. Nagulat si Issa, ginustong iwasan, ngunit hindi na sya nakaiwas.

Nasiyahan na sya sa malambot na halik ni Natalie, sa amoy alak na hininga, hindi na nya alam kung ano pang ibang rason, pero gusto nya ang pakiramdam, gusto nya ang nangyayari sa kanilang dalawa ng kanyang kaibigan.

Nangyari ang hindi inaasahang mangyari.

…

Nagising si Natalie, may isang maliit na papel na nakasingit sa mesa nya.

“I’m so sorry. –Issa”

"Si Jae, yung kine-kwento ko sa ‘yong bifemme. Gusto nya maging kami. My God, Addie, anong sasabihin ko dun? Pano ko sasabihin na ayoko?"

"E di sabihin mong ayaw mo, na hindi pwede, she’ll understand.", nangangasim na ang mukha sa kinakaing mangga.

"She’ll never understand. She gets what she wants, ganun sya. And titigil lang yun kung magkakaroon ako ng ka-on. Addie, help!"

Nakuha ni Addie ang gusto mangyari ni Gela, gusto ni Gela na magpanggap si Addie na ka-on nito.

"God, Gela, bakit naman ako? Of all the people naman, ako pa?"

"Addie, ikaw ang bestfriend ko, and we jive. Andami na ngang nagkakamali na tayo daw e. Sige na, please"

"If I know, matagal ka ng may pagnanasa sa ‘kin noh. You befriended me kase crush mo ako. Hahaha.", pagbibiro ni Addie na ikinatahimik ni Gela, "O, natahimik ka jan? Joke lang. Serious nito o. Sige na nga, sabihin mo kay Jae, tayo na. Okay na ba yun?"

"Hindi totoong crush kita, Addie. You know what, I love you. Matagal na. And yes, gusto ko maging tayo sa totoong buhay. Are you happy now?", lumabas ng pinto si Gela. Nag-walk out. Naiwang mag-isa si Addie sa apartment na inuupahan nila ni Gela.

Natulala sa rebelasyon ng kaibigan. Hindi alam kung anong sasabihin at iisipin. Matagal na silang magkaibigan ni Gela. Una silang nagkakilala nung nasa second year highschool sila, mula noon, hindi na sila mapaghiwalay. Magkasama palagi sa lahat ng activities, buddies, partners in crime. Hindi naman pumasok sa isip ni Addie na mauuwi sa ganun ang nararamdaman ni Gela para sa kanya. Siya lang pala ang hindi nakakaalam. O sya lang ang ayaw tanggapin ang katotohanang pwede silang magmahalan, ng higit pa sa matalik na magkaibigan.

"Sorry. I didn’t kno…"

"Nagbubulag-bulagan ka lang Addie. Hindi ka ignorante, i know, you saw it, you felt it.", sabay hithit ng yosi.

"Hindi ako nagbubulag-bulagan. Duwag ako. Hindi ko alam kung saan mapupunta yung relationship natin if we move it to the next level."

"Once in your life, Addie, magsabi ka naman ng nasa puso mo!"

"You want the truth?? Nasasaktan ako kapag may kasama kang iba. Nagseselos ako everytime na binibida mo ang kung sinuman sa mga kaibigan mo. Namimiss kita kapag hindi tayo magkasama. The truth is, mahal na mahal kita pero ayokong aminin sayo at sa sarili ko. Alam ko, our relationship will never work out kung maging tayo. Masisira lang lahat. At least, if we’re friends, alam ko magtatagal tayo."

Sa pagkakataong yun, si Gela naman ang nagulat sa mga sinabi ni Addie. Lumapit siya at niyakap si Addie.

"We’ll work this out. We can do it. ayt?"

Nagyakap sila at naglapat ang kanilang mga labi. Sa kauna-unahang pagkakataon, hindi bilang matalik na magkaibigan.

II.

"Hindi ba pwedeng dito na lang? Why do you have to accept the offer pa? Ang layo kaya nun?"

"Wala na akong career growth dito, By. We already talked about it diba? And, try lang naman. If hindi ko magustuhan, hindi ako magrerenew next year ng contract. Ten months lang naman yun."

"Ten months yun, Gela. Sa four years nating mag-on, ngayon lang tayo magkakahiwalay ng ten long months"

"By, konting oras lang yun. Okay?" "Hindi yun konting oras, baby. Long distance love affair, do you think we can surpass it?"

"Yes, we can! Hehe, parang bangko lang diba?", pinupog ng halik ni Gela si Addie para mawala ang pagtatampo nito. "C’mon baby boy, get up na. Tanghali na."

Dumaan na ang araw ng pag-alis ni Gela. Araw na paghihiwalay nilang dalawa ni Addie.

"By, kung meron ka man na makita dun na iba…"

"Addie, ano ka ba?"

"May possibility na ganun."

"Don’t you trust me?"

"I do."

"Okay. That’s all I need to hear. Check in na ‘ko, by. I’ll call you ha! I love you so much!"

Naiwan mag-isa si Addie sa labas ng airport. Pumasok na si Gela. Mapapalayo na si Gela. Mabubuhay sya ng mag-isa. Naglakad sya patungo ng kotse niya. Pagkasara ng pinto, saka pumasok sa realidad ang isipan ni Addie. Napahagulhol sya. Wala pang 5 mins silang magkahiwalay ni Gela, namimiss na kaagad nya ito. Wala pang 5 minutes, pero ito na ang simula ng paghihiwalay nilang dalawa.

III.

Isang linggo ng naghihintay ng text si Gela kay Addie. Halos mamatay na ang huli sa pag-alala, tinatawagan nya ang girlfriend, pero nakapatay ang telepono. Nakibalita na sa pamilya ni Gela kung nacontact na ba nila. Pero wala syang nakuhang positibong sagot. Isang buwan na lang at babalik na si Gela sa bansa. Malapit na ang pagkikita nilang dalawa. Miss na miss na ni Addie si Gela.

Beep. Beep.

"D2 lng ako sa haus. Empty batt e."

Dali-daling nag-dial si Addie ng number. International Call. Si Gela ang tinatawagan.

"Hi by, how are you?"

"Pagod. Went to market. Nag-grocery na rin. Saka bumili ng pasalubong."

"Kawawa. Who’s with you? Cathy?"

"Nope. Si John."

"Si John na naman?"

"Addie, John is a friend. Okay? Paulit-ulit na lang tayo e."

"Wala naman akong sinabi e. Bakit ka defensive?"

"Hindi ako defensive."

"Ok. So kumusta na work? Lapit ka na umuwi, kelan saktong date, sunduin na kita?"

"Ok lang naman yung work. Wag mo na ako sunduin, hassle lang sa ‘yo, sina mama na ang susundo sa ‘kin, sunod ka na lang sa bahay? Okay?"

"Are you sure?"

 "Yep."

"As you wish."

"Sige na, mahal na ‘to. I’ll sleep na. Goodnight"

"Goodnight baby. I love you."

"Okay. Night."

Naka-mark na sa kalendaryo ni Addie ang date ng pagdating ni Gela. Mabilis ang araw. Dumating na ang araw na pinakahihintay ni Addie. Naka-ready na ang isusuot, ang pabangong gagamitin, nakapagpareserve na rin siya ng dalawang dosenang white roses na paboritong bulaklak ni Gela. Everything is perfect.

"Just arrived! We’re going home. See you!", text message galing kay Gela.

Kasalukuyang nasa flower shop si Addie nung natanggap nya yun. Halo-halong emosyon ang naramdaman; excitement, happy, parang may butterfly sa tyan. Parang napatalon sa kotse sa pagmamadali. Pinaharurot ang sasakyan para makarating agad sa bahay ni Gela.

"Baby!!!", Sigaw ni Addie, habang dala-dala ang bouquet of roses para kay Gela. Tumakbong parang bata at inakap ng mahigpit at hinalikan si Gela. "I missed you so much! How are you? Musta yung flight?"

"Everything’s fine. Kain ka muna."

"May problem ba tayo, by?"

"Nah, pagod lang ako."

"Okay." Hinalikan muli ni Addie si Gela. Ngumiti lang si Gela. Pilit.

"Gela, anak, kanino ‘to galing? Addie, kumain ka na ba? Kain ka na muna.", dala ang dalawang pabangong mamahalin.

"Kay John po galing ‘ma"

"Kay John? Andito din si John?"

"Sabay kami umuwi."

"Hindi mo sinabi sa ‘kin."

"Lahat ba ng gagawin ko dapat alam mo?"

"Ganun naman tayo dati a. Hindi ko alam na hindi mo pala gusto yung ganun. Ano ba talagang problema Gela?"

"Wala, pagod lang ako."

"I see. Sige, alis na muna ako. Baka bukas, hindi ka na pagod. Kelangan ko pa kaseng dumaan sa bar may kelangan kase akong i-sign kase ngayon icclose yung deal. Kung gusto mo pumunta sa bar, just text me, sunduin kita. K?"

"Okay. Ingat. Next time na lang siguro, pagod talaga e."

"It’s okay. I love you."

"Yeah. I love you too."

Umalis si Addie. Alam nyang may problema sila ni Gela, nararamdaman nya ito, malakas ang instincts nya at hindi pa siya pinagkakanulo nito. Pero hindi nya pinansin yun, pagod lang si Gela.

Nilabas ni Addie ang isang box at binuksan ito, engagement ring. "Bukas, i’ll propose.", nakangiti si Addie, habang tinititigan ang singsing.

IV.

Tinatawagan ni Addie si Gela. Gabing-gabi na. Napupudpod na ang daliri sa walang pagod na kakadial at kakatext ni Addie. Walang makuhang sagot si Addie. Cannot be reach na rin ang cellphone ni Gela. Walang sumasagot sa telepono nito sa bahay. Hindi nya macontact si Gela.

Napadaan sa isang convenient store bumili ng 2 dosenang beer in can si Addie at dinala niya ito sa kanyang condo unit. Mag-isang nagpakalango sa alak. Nananahimik. Hindi makapakali. Pasulyap-sulyap sa cellphone, nagbabakasakaling magtext si Gela sa kanya.

…

"Im getting married early next year. I’m sorry for all the pain I’ve caused you. I’m so sorry"

Isang text message ang natanggap ni Addie na nagpabagsak ng luha nya, nagpaiyak sa kanya, nagpagalit sa kanya. Paulit-ulit nyang binabasa ang text message mula pa kagabing natanggap niya ito. Mag-isa sa kwarto, pinipigil ang luha at ang galit, dinampot ang cellphone at saka binato nito. Sumalpok sa pader sa binatong cellphone, kasabay ng pagkalagas ng bawat cellphone parts, ang paghagulhol ni Addie na matagal nyang pinigil.

Lumong-lumo si Addie. Ayaw paniwalaan ang katotohanang sira na ang kanyang mundo. Bumabalik ang lahat ng masasayang alaala nilang dalawa ni Gela. Halos limang taon silang magkarelasyon ni Gela, at sa isang iglap, nawala ang lahat. Gumuho lahat ng mga planong magkasama nilang ginawa.

Beep. Beep.

Text message from Gela.

"Addie, if you’re free tonight. Let’s talk."

V.

Sa bar sana ni Addie sila magkikita ni Gela, pero hindi pumayag si Addie. Ayaw nitong may makakita sa kanya kung paano bumagsak ang buong mundo nya. Naghihintay na si Gela ng dumating si Addie.

"I’m sorry." Tumango lang si Addie, " Kung sana, pwede ko lang kayo ikeep na dalawa. E di sana wala akong nasaktan. Mahal kita Addie. Mahal na mahal kita."

"E di sana hindi mo ginawa."

"Nangyari na, napasubo na ako."

"Hindi ka napasubo lang. Ginusto mo yun mangyari. Masaya bang mang-good time, Gela, masarap bang mag two time?"

"Hindi. Masakit. Ayokong saktan ka at…"

"Ginawa mo na. Sinaktan mo na ako. One time, big time! Anong kulang sa ‘kin? Oo nga naman pala, bakit pa ba naman ako magtatanong. Putang ina!!! Penis lang pinagpalit mo na ako?"

"Dont slap anymore! I just realized na mali ang maging tayo."

"You’re the one who’s slapping me! Now, you’re talking this kind of shit! Hindi mo ba narealize yan noon pa? Is it wrong because we’re both born girl? Don’t give me that damn, Gela. And I dont deserve this. Look, alam mo na open ako sa idea na makahanap ka ng iba at ipagpalit mo ako, pero wag mo akong pagmukhaing tanga, wag mo akong gawing tanga!", hinga. "Sino? Is it John?"

Napatango lang si Gela. "Hindi ko sinasadya, Addie. Nung hirap na hirap ako dun, si John lang ang nasa tabi ko, wala ka."

"Tinanong kita kung sino si John sa buhay mo, you told me he’s just a friend! Putang inang friend yan! Friends with benefits nga naman, I didn’t realize that. Ang bobo ko talaga! And dont you dare tell me na wala ako dun, you chose to leave. Almost everyday akong tumatawag sa ‘yo, everyday akong naghihintay na mag-online ka kahit hindi mo sabihin sa ‘kin, just to communicate and to check on you."

"Addie, I’m sorry. Alam ko sinusumpa mo na ako ngayon, alam ko sobrang galit ka sa ‘kin. I’m just hoping that someday, you’ll forgive me."

"Can’t promise you anything. After you ruin everything, I dont know if I can forgive you. Kung sana hindi mo na ako ginawang tanga, siguro, baka mapatawad kita. Pero this is too much. Wala akong ginawang masama sa ‘yo, Gela, para ipunish mo ako ng ganito. This is so disrespectful. I think we have nothing to talk about, you already delivered your piece. That was nice. Here’s mine. Thank you for breaking my heart, my life, my whole world. By the way, best wishes!"

Nagwalk out si Addie. Iniwan mag-isa si Gela, ng umiiyak.

…

Napabuntong hininga si Addie, isang taon na pala silang hiwalay ni Gela. Isang taon na rin syang single. Malamig ang panahon, umuulan, bumabagyo. Napangiti ng makitang pumasok ang isang babaeng pamilyar sa bar, crush nya, ngunit napawi din ang ngiti nito ng dumerecho ang crush nya sa isang table. May naghihintay sa kanya. May ka-date. Bahagyang nasaktan ang puso nya…

“Haist, congrats Addie Valdez, sobrang malas mo lang talaga. Hindi ka na makakaporma, tsk, sayang taken na!”, bulong ni Addie sa sarili.

Ano ang mamimiss ko sa Gensan kapag nasa manila na ako???

1. Magyosi every morning bago ako maligo.
2. Kumain ng packed breakfast at lunch.
3. Dinner na hindi aabot sa Php 50.
4. Gumising na masakit ang likod dahil sa kamang matigas.
5. Makakita ng bultuhang tuna na ilalata.
6. Sumakay sa traysikad. (tricycle na parang jeep)
7. Kumain ng pork barbeque na Php 4 ang isa.
8. Si kuyate na nagtitinda sa convenient store.
9. Si Duday and kids na sobrang hospitable.
10. Ang KCC at Gaisano Mall na memorize ko na ang mga stalls.
11. Ang amoy malansang planta. (shempre puro isda, normal lang na malansa)
12. Ang punong comfort room kapag 4-6 PM.
13. Ang Veranda’s.
14. Si kuya Marvin at ang kanyang Adventure, pati na rin ang poging anak nya.
15. Ang sofa and bed, two in one.
16. Mga kwentong boys ng mga boys ko.
17. Gigising na puro boys ang makikita ko.
18. Barubalan with the boys. (baket puro boys???)
19. Computer shop ‘til you drop.
20. Redhorse Beer sa staff house. (May naiwan pa kaming tatlong Red Horse Jumbo)
21. Makita si Mac after ng Adventure nya.
22. Amoy ng efficascent oil, omega, katinko at salonpas.
23. Waterpump na maingay.
24. Tubig na nakakapagpatigas ng buhok, at natutunan ko gumamit ng conditioner.
25. KDO coffee. (thrice a day)
26. Libreng meryenda every hapon.
27. Bananaque sa taas ng planta.
28. Kwentuhang FISHY.
29. FISHY Jokes na sobrang corny.
30. Maglaba ng undies every weekend.
31. Maglinis ng bahay every weekend.
32. Matulog after maglinis.
33. Ang TV n na walang sounds, at kami na lang mismo ang nagda-dub.
34. Ang Kiko’s.
35. Magandang Umaga Gensan.
36. Mafeel na alien ako sa pilipinas, dahil bisaya ang nasa paligid ko.
37. Mga spirits sa staff house.
38. Katext si Chocomelt and sabihin every day na “I miss you”
39. Makita si Bino, kausap si Baby sa phone.
40. Kumuha ng damit na hindi mula sa cabinet.
41. Magtanong every night ng “San tayo kakain?”
42. Panooring mag lucky 9 at poker ang mga boys ko.
43. Makita every morning si Kuya Rey sa sofa, natutulog.
44. Makita every morning si RM, nagmamafia sa facebook.
45. Hilahin ang toes ni Maki, para gisingin.
46. Pagtripan ang goatie ni Ducky. (Bino)
47. Kajamming si Boss Pabs sa yosi every morning.
48. Gawing ashtray ang katabing palm tree.
49. Si kuya Alex.
50. Ang Gensan Mismo. 

Ngayon pa lang ako aalis ng Gensan pabalik na ng Manila, totoo, madaming alaala ang iiwan ko sa Gensan. Hindi ako naging legacy dun, siguro kung matatalo ko si pacman, baka maging pamoso ako sa Pactown. Anyways, excited na ako makauwi. Namimiss ko na ng sobra si mommy, si ate, si kuya, si Ton, si Chocomelt, at lahat-lahat ng mga naiwan ko sa Maynila. Namimiss ko ang pollution, ang traffic at ang ingay ng mga jeep. Babalik ako ngayon ng manila, at masaya…

So Gensan, ‘til we meet again. (hoping not too soon)

ordinaryong tao lang na sya. katulad mo, oo ikaw ngang nagbabasa. (kung ndi ka ordinaryong tao, sorry, tao lang kase ako, nagkakamali).

30 things na (baka) gusto mong malaman tungkol kay Tset:

1. Pangatlong anak nina Donya Baby at Don Boy. Baby + Boy = Baby Boy
2. Kapatid ni Lian, Allen at Ton. (Si Tset ang pinakacute sa kanilang lahat)
3. Proud and Out.
4. Malapit na ma-engage kay Chocomelt.
5. Kamukha ni russel (up), ni aiza (hindi naman e), ni judy-ann (lips lang…full lips naman), mukhang flashlight (ang eyes)
6. Marunong makinig, kahit hindi pa nagtatanggal ng earwax.(ewww!)
7. Inuman ang past-time.
8. Sa pamilya sya unang natutong uminom, nasa 2nd year highschool, at fundador ang unang nagpatumba sa kanya. (waw, hard)
9. Madaming friends, at lahat sila friends talaga.
10. Bossing at Master ang tawag ng ilan, kahit ayaw nya ng levelling.
11. Makulit… mali… ubod ng kulit.
12. Mabait. Pasaway. Sobrang Pasaway. Matino. (konting pasaway na lang)
13. Umibig. Nasaktan. Umibig. Nanakit. Umibig ulet. (nakakapagod magmahal, pero hindi susuko)
14. Naglakbay. Nadapa. Umiyak. Tumayo. At patuloy na naglalakbay.
15. Pinangarap agawin si Brad Pitt kay Jen Aniston. (kay Angelina Jolie na makikipag-agawan ngayon)
16. Gustong maging putograper, kaya lang, isang dukha at abang mamamayan lang, walang pambili ng mamahaling lens!
17. May pangarap na maging LRT operator.
18. Blogger. mali…. nagpapanggap na blogger… pauso lang…
19. Favorite superhero si superman, pero nagtataka pa rin xa bakit nauna magpantalon kesa magbrief.
20. Mahal ang Cheerbloods, LP at Waps. at love din xa ng mga ‘to. (sure ako)
21. May benggang straight-forward (ndi daw prangka) bestfriend na pangalan ay kat. (21 years na, wala pang buhok si tset, at payat pa sila pareho ni kat)
22. Bata pa lang, malandi na.
23. Adik daw, sabi ni May, na super FB at FS buddy nya.
24. Mahilig kumanta, yung kanta ang walang hilig sa kanya.
25. Gustong sumayaw, pole dance. Si Tset ang Pole.
26. Fingerera… trabaho nya kaseng maminger ng keyboard. Dahil nasa IT Industry xa.
27. Binansagang “basurero”, taga-kolekta ng kalat sa buhay-buhay ng mga kaibigan. Ang may-ari ng “mahiwagang basurahan”. May mga basurerong mababango, at uber kyut kagaya ni Tset.
28. Gustong makita si Bob Ong. Baka kagaya lang nya si Bob Ong, hindi sa pagsusulat, walang panama si Tset sa mga akda ng bobong pinoy. Kagaya lang nya si Bob Ong, may dugong intsik, ndi nga lang halata.
29. Mahal ang bayang sinilangan nya. Galit sa mga buwayang kurap at kapit tukong opisyal na nagpapahirap sa pilipinas… (Tama na, sobra na, madedbol na sana sila!)
30. Naniniwala sa Diyos. (bro!!!)

Ilan lamang sa mga katangian ni Tset na hindi ko alam kung gusto mong malaman, at wala akong pakealam. Basta gusto ko magsulat. Walang basagan ng trip. Blog ko naman ‘to e, at aminin mo man o hindi, nakikibasa ka lang. Wahahahahaha.

(ang kathang ito ay nagawa dahil naiinip na ang may-akda na kasalukuyang nasa Gensan ilang linggo na ang nakakaraan. Napagod na sa pakikipagsparring kay aling dionisia at makipaglangoy sa mga tuna. Kaya hinihingi ko po ang inyong pasensya. Suri na.)

excess:

Wahahahahahahaha…

Sumagot xa sa nireply ko, “…eh, bakit marami pa ring beating the red light?”.

Napaisip ako sa sagot nya, totoo, maraming beating the red light. Maraming taong dapat ng tumigil, pero hindi pa rin tumitigil. Alam ko ang ganung feeling. Alam ko dahil naging isa ako sa kanila. Lahat na ng circumstances pinapamukha na sa ‘kin na tigilan na ang espesyal na nararamdaman ko sa isang taong minsang minahal ko, pero hindi pa ako ready para dun. Parang tumitigil ang pag-ikot ng mundo ko kung mawawala sya sa ‘kin. Masisira ang pangarap ko na binuo na kasama sya. Mawawala ang lahat, dahil mawawala na sya.. Totoo, ikakabaliw ko, ikakamatay ko. Pero wala na akong magagawa, tipong kahit anong gawin ko, hindi na mababalik sa dati ang mundo ko, ang mundo namin na pinaghirapan naming buuin ng magkasama. Sira na. Wasak na wasak na. Kung hindi pa ako titigil, mapapagod lang ako, magsasayang ng oras, ng luha, ng panahon, ng pagmamahal. Kung hindi pa ako titigil, mas masisira lang ang wasak na mundo ko. Kahit hindi ko pa kayang itigil ang lahat, kelangan ko ng huminto. Alam kong mahihirapan ako, pero yun ang pinakamadaling paraan, yun ang tanging paraan.

Sinagot ko ulet ang reply ni Shootah, “…dahil ayaw pa nilang huminto sa oras na dapat na tumigil na sila. May consequences ang lahat, kita mo, nahuli na sila ng Buwayang MMDA official na nagtatago sa puno.”

ang kuliglig at ang kuko

anino ng tagumpay

dalampasigan

tatalon ka ba sa talon?

colors

mahilig ako sa pictures, at kahit nung bata pa ako, pinangarap ko na maging photographer. kinakalikot ko pa ang Canon na SLR ng nanay ko (hindi pa digital yun). nung sinabi ko sa tatay ko na gusto ko rin maging photographer balang araw, ang sabi nya noon, mahina daw kumita ang mga ito. pero noon yun, nagbago na ang panahon ngayon.

mabilis man nagbago ang panahon, hindi pa rin nawala sa ‘kin ang kagustuhan ko maging photographer. parang ang sarap kumuha ng litrato, ng kahit na sino, ng kahit na ano, ng mga sitwasyon, ng mga pagkakataon at pangyayaring nangyayari sa bawat araw, oras, minuto, segundo.

kung naging photographer kaya ako, sino na kayang photographer ang kalinya ko? malamang wala. dahil wala pa akong pambili ng DSLR. tsk, tsk.

yellow

kung meron akong magic carpet, pwedeng pwede akong umuwi ng manila. kaya kong gawing balikan lang ang byahe papunta ng manila at gensan. kaya kong makipagbonding sa pamilya ko every weekend. pwede kong makita ang love ko every night.

kung sana ganun lang kadali ang buhay, hindi ko na kelangan ng eroplano para makauwi.
kung sana ganun lang kadali, hindi na sana ako nahohomesick.
sana ganun na lang kadali.
sana may magic carpet ride.
sana maging totoo ang ilusyon ko.
sana hindi ganun kalungkot.
sana…
pero hindi talaga ganun kadali.
teka, trabaho na ulet.

sorry.
sana maging okay na tayo.
aylabyu.